Czym wypełnić dylatacje na tarasie 2025 – Poradnik

Taras to idealne królestwo relaksu na świeżym powietrzu przestrzeń spotkań rodzinnych i brama do ogrodu, gdzie odpoczywasz po całym dniu. Jednak ten idylliczny obraz może szybko runąć, jeśli zaniedbasz dylatacje tarasowe, pełniące rolę niewidzialnych strażników stabilności konstrukcji; bez ich właściwego wypełnienia nawierzchnia popęknie, a płytki odspoją się od podłoża pod wpływem ruchów termicznych i wilgoci. Do uszczelniania dylatacji na tarasie najlepiej sprawdzają się elastyczne masy odporne na zmienne warunki atmosferyczne, takie jak poliuretanowe uszczelniacze, silikony budowlane (nie sanitarne, które są mniej trwałe na zewnątrz) czy specjalistyczne taśmy dylatacyjne, zapewniające szczelność i ruchomość fug przez lata. Wybór odpowiedniego materiału nie tylko przedłuży żywotność tarasu, ale też uchroni przed kosztownymi remontami, czyniąc Twoją oazę naprawdę niezniszczalną.

• Rodzaje dylatacji na tarasie: skurcz, termiczne i konstrukcyjne
• Materiały do wypełniania dylatacji: zastosowanie i wybór
• Konsekwencje braku lub niewłaściwego wypełnienia dylatacji
• Q&A

Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania dylatacji na tarasie to złożone wyzwanie, które wymaga wszechstronnej wiedzy o materiałach i ich właściwościach. Dane zebrane z różnych źródeł wyraźnie wskazują na szereg czynników wpływających na trwałość wypełnień dylatacyjnych, takich jak zmienne warunki atmosferyczne, skład podkładu i dynamiczne zachowania konstrukcji.

Krótko mówiąc, ignorowanie specyficznych warunków, w jakich pracuje taras, jest jak zapraszanie na bankiet problemów. Prawidłowe podejście do projektowania dylatacji wymaga analizy wszystkich powyższych zmiennych. To zapewnia trwałość tarasu i komfort użytkowania. Niewłaściwy dobór materiałów lub pominięcie dylatacji szybko mści się w postaci uszkodzeń i konieczności kosztownych remontów. To właśnie prewencja, w postaci odpowiedniego przygotowania i dbałości o każdy szczegół, pozwoli cieszyć się tarasem przez długie lata.

Rodzaje dylatacji na tarasie: skurcz, termiczne i konstrukcyjne

Zrozumienie, czym jest dylatacja, to pierwszy krok do stworzenia trwałego i bezproblemowego tarasu. W gruncie rzeczy to zaplanowane, celowe przerwy w jednolitości konstrukcji, które pozwalają materiałom "oddychać". To niezwykle ważne, ponieważ podłoże pod płytkami tarasowymi czy to jastrych cementowy, czy beton tradycyjny jest materiałem dynamicznym. Oznacza to, że kurczy się i rozszerza pod wpływem zmian temperatury oraz wilgotności. Wyobraź sobie, że idziesz w zbyt ciasnym swetrze podobnie "czuje się" taras bez dylatacji, gdy zmienia się jego objętość.

Wyróżniamy trzy główne typy dylatacji, które są kluczowe dla stabilności układu dylatacyjnego tarasu. Każdy z nich ma inne pochodzenie i służy innemu celowi. Pamiętajmy, że bagatelizowanie choćby jednego z tych aspektów to przepis na katastrofę budowlaną. Właściwe ich zastosowanie pozwala uniknąć wielu problemów, które mogłyby pojawić się po czasie.

Skurcz chemiczno-fizyczny: niewidzialny wróg materiałów

Ten rodzaj skurczu jest wewnętrznym, nieuchronnym procesem, który zachodzi w betonie od momentu jego wylania. W dużym uproszczeniu, jest to wynik wiązania wody z cementem procesu zwanego hydratacją oraz naturalnego odparowania nadmiaru wody z mieszanki. Wartość tego skurczu (ɛs) oscyluje zazwyczaj w granicach od 0,02% do 0,08%, co na pierwszy rzut oka wydaje się znikome, ale w rzeczywistości ma gigantyczne znaczenie dla całego podłoża.

Skurcz chemiczny stanowi około połowy całkowitego skurczu chemiczno-fizycznego i jest procesem, niestety, nieodwracalnym. Zachodzi on na poziomie molekularnym, gdy woda wchodzi w reakcję z cementem. Reszta to skurcz fizyczny, będący rezultatem odparowania nadmiaru wody ten jest częściowo odwracalny, co oznacza, że beton może nieznacznie zwiększyć swoją objętość, jeśli zostanie ponownie wystawiony na działanie wilgoci. Warto podkreślić, że im lepsza proporcja W/C (wody do cementu) i bardziej staranna pielęgnacja betonu w początkowej fazie, tym niższe wartości skurczu i większa stabilność grubości podkładu.

Mimo że znacząca część skurczu chemiczno-fizycznego pojawia się w pierwszych 28 dniach, to osiągnięcie jego pełnej, 100% wartości, może trwać nawet od 1 do 3 lat. To dlatego tak ważne jest, aby nie przyspieszać procesów budowlanych i dać materiałom odpowiedni czas na "dojrzewanie" oraz odpowiednie ułożenie się. Czas to w tym przypadku Twój sprzymierzeniec.

Skurcz termiczny: gorąca kwestia temperatur

To dylatacje, które odpowiadają za "rozciąganie się" i "kurczenie" tarasu w odpowiedzi na wahania temperatury otoczenia. Wyobraź sobie taras jak żywy organizm, który reaguje na zmienne warunki atmosferyczne. Współczynnik skurczu termicznego dla betonu wynosi zazwyczaj £t = 0,000010 °C. To znaczy, że beton minimalnie zmienia swoją długość na każdy stopień Celsjusza zmiany temperatury. Ale to "minimalnie" wcale nie oznacza "nieistotnie".

Różnice temperatur na tarasie mogą być kolosalne. Zimą powierzchnia może osiągnąć -30°C, a latem, zwłaszcza jeśli masz ciemną wykładzinę ceramiczną, nagrzać się nawet do +70°C. To jest sto stopni Celsjusza różnicy! Dla podkładu o długości zaledwie 2,5 metra, takie wahania mogą wygenerować odkształcenia rzędu 2,5 mm. Wydaje się niewiele? Nic bardziej mylnego! Brak możliwości swobodnego ruchu tych materiałów prowadzi do kumulowania się naprężeń wewnętrznych, które w końcu doprowadzają do pękania płytek, odspajania warstw i degradacji całej konstrukcji.

Dylatacje konstrukcyjne: zabezpieczenie dużych obszarów

Ostatnim, lecz równie ważnym typem są dylatacje konstrukcyjne, szczególnie istotne na dużych tarasach, na przykład tych w użyteczności publicznej, gdzie powierzchnie są znacznie większe i wystawione na większe obciążenia eksploatacyjne. Na małych tarasach, gdzie podkłady często wykonywane są bez zbrojenia, ryzyko poważnych pęknięć z przyczyn konstrukcyjnych jest mniejsze.

W przypadku dużych powierzchni tarasów, podkłady są często zbrojone siatkami zgrzewanymi lub zbrojeniem rozproszonym. To dodatkowe wzmocnienie ma na celu kontrolowanie naprężeń i zapobieganie powstawaniu niekontrolowanych pęknięć. Dylatacje konstrukcyjne tworzą sekcje, które mogą swobodnie poruszać się względem siebie, minimalizując ryzyko uszkodzeń. Pamiętaj, że każdy, nawet najmniejszy taras, wymaga starannego planowania dylatacji, niezależnie od tego, czy jest to mały balkon, czy obszerna powierzchnia wypoczynkowa. Odpowiednie zaplanowanie i wykonanie spadków jest również kluczowe, aby woda nie zalegała, a co za tym idzie, aby dodatkowo nie obciążać dylatacji i nie powodować naprężeń materiału.

Materiały do wypełniania dylatacji: zastosowanie i wybór

Wybór odpowiednich materiałów do wypełniania dylatacji to sztuka kompromisu między elastycznością, trwałością a estetyką. Nie wystarczy wiedzieć, czym wypełnić dylatacje na tarasie, ale trzeba także poznać parametry konkretnych rozwiązań, aby podjęte decyzje były najbardziej opłacalne. Na rynku dostępne są różnorodne produkty, a każdy z nich ma swoje specyficzne przeznaczenie, zależne od rodzaju dylatacji i warunków eksploatacji.

Pamiętajmy, że taras to przestrzeń narażona na ekstremalne warunki: mróz, upał, opady deszczu i śniegu, promieniowanie UV. Zatem materiały muszą być odporne na te czynniki. Nie ma tu miejsca na przypadkowe wybory. Muszą charakteryzować się nie tylko elastycznością, ale również odpornością na wodę, ścieranie i środki czyszczące. Ważne jest, by sprostać wymaganiom każdego środowiska. Poniżej przedstawiono najczęściej stosowane rozwiązania wraz z ich specyfiką.

Poliuretanowe uszczelniacze: uniwersalna odporność

Jeśli szukasz uniwersalnego rozwiązania, które sprosta większości wyzwań, uszczelniacze poliuretanowe są Twoim sprzymierzeńcem. Charakteryzują się wyjątkową elastycznością, co oznacza, że mogą wytrzymać znaczne ruchy konstrukcyjne wywołane skurczem termicznym i chemicznym. Po utwardzeniu tworzą trwałą i odporną na warunki atmosferyczne spoinę. Wybierając poliuretan, szukasz uszczelniacza, który zachowuje swoje właściwości w szerokim zakresie temperatur od -40°C do nawet +80°C.

Dzięki swojej adhezji, czyli zdolności do przyczepiania się do różnych podłoży (betonu, ceramiki, metali), poliuretan jest niezastąpiony w miejscach, gdzie styka się wiele rodzajów materiałów. Cena za tubę (ok. 300 ml) waha się od 25 zł do 70 zł, w zależności od producenta i specjalistycznych właściwości. Wydajność tuby to około 3-5 metrów bieżących spoiny o szerokości 1 cm. Aplikacja jest prosta, wymaga jedynie pistoletu do mas uszczelniających. Przed nałożeniem należy jednak dokładnie oczyścić i zagruntować powierzchnię szczeliny.

Przy wyborze uszczelniacza poliuretanowego zwróć uwagę na jego moduł elastyczności im wyższy, tym bardziej materiał jest odporny na pękanie przy dużych odkształceniach. Produkty z wysokim modułem będą droższe, ale inwestycja ta zwróci się w długowieczności wypełnienia. Ważne jest również, by materiał był odporny na promieniowanie UV, co zapobiegnie jego degradacji i utracie koloru na słońcu. Pamiętaj, aby zawsze stosować podkład do uszczelniania poliuretanowego, aby uzyskać pełną adhezję i nie uszkodzić spoiny.

Silikony sanitarne i neutralne: estetyka i odporność na pleśń

Choć częściej kojarzone z łazienkami, silikony sanitarne i neutralne również znajdują zastosowanie w dylatacjach na tarasach, zwłaszcza tych w miejscach, gdzie liczy się estetyka i odporność na pleśń oraz grzyby. Silikony sanitarne zawierają substancje grzybobójcze, co jest szczególnie istotne w wilgotnym środowisku tarasu. Są elastyczne i dobrze przylegają do gładkich powierzchni, takich jak płytki ceramiczne.

Jednak silikony mają swoje ograniczenia. Ich elastyczność jest zazwyczaj mniejsza niż poliuretanów, co oznacza, że gorzej znoszą duże ruchy konstrukcyjne. Ponadto, niektóre typy silikonów (szczególnie octowe) mogą reagować z podłożem, prowadząc do odbarwień, co dyskwalifikuje je do użycia z materiałami wrażliwymi na kwasy. Cena silikonów jest zazwyczaj niższa niż poliuretanów tuba (ok. 300 ml) kosztuje od 15 zł do 40 zł. Ich wydajność jest podobna, a aplikacja również prosta, ale wymaga dokładnego usunięcia starych resztek uszczelniaczy przed nałożeniem nowego.

Do dylatacji tarasowych zaleca się stosowanie silikonów neutralnych, które nie wchodzą w reakcje chemiczne z podłożem i są bardziej odporne na działanie czynników atmosferycznych. Niektóre z nich są wzbogacone o formuły antygrzybicze, co stanowi dodatkową ochronę. Zwróć uwagę na informację na opakowaniu, czy silikon nadaje się do zastosowań zewnętrznych i czy jest odporny na promieniowanie UV. Przed przystąpieniem do pracy, należy pamiętać o starannym zabezpieczeniu krawędzi taśmą malarską, aby uzyskać czyste i estetyczne linie spoiny.

Taśmy dylatacyjne i sznury: wsparcie dla szerokich szczelin

W przypadku szerokich szczelin dylatacyjnych, przekraczających 2-3 cm, same masy uszczelniające mogą być niewystarczające. Tu z pomocą przychodzą taśmy i sznury dylatacyjne, które pełnią funkcję podkładu dla masy uszczelniającej, ograniczając jej zużycie i zapewniając odpowiednią głębokość wypełnienia. Szynowanie taśmą to ważne działanie. Sznury wykonane są zazwyczaj z pianki polietylenowej o zamkniętych komórkach, co zapobiega absorpcji wody. Wprowadzone w szczelinę, stanowią elastyczne podparcie dla uszczelniacza, gwarantując jego właściwe funkcjonowanie. Cena sznura dylatacyjnego (np. o średnicy 10-20 mm) to kilka złotych za metr bieżący. Taśmy z kolei są bardziej zaawansowane, często samoprzylepne, wzmacniane siatką zbrojącą i służą do uszczelniania bardziej wymagających miejsc. Koszt taśm to od 10 do 30 zł za metr bieżący. Stosowanie tych dodatków gwarantuje, że masa uszczelniająca nie przylegnie do trzech stron szczeliny, co mogłoby spowodować jej rozerwanie pod wpływem ruchów.

Kluczowe jest prawidłowe umieszczenie sznura powinien on być na tyle głęboko, aby warstwa uszczelniacza była proporcjonalna do szerokości szczeliny (zwykle proporcja szerokość do głębokości to 2:1 lub 1:1, ale nie mniej niż 6 mm). Taśmy dylatacyjne są często stosowane w systemach z hydroizolacją, aby zapewnić ciągłość izolacji również w obszarze dylatacji. Dzięki nim, dylatacje są nie tylko estetyczne, ale przede wszystkim szczelne i funkcjonalne. Przy użyciu taśm, zaleca się stosowanie systemów dwuwarstwowych, z elastyczną warstwą pośrednią, która zapewni prawidłowe przenoszenie naprężeń i ochroni taras przed uszkodzeniami.

Warto zwrócić uwagę na systemy dylatacyjne zintegrowane z profilami wykończeniowymi, które łączą w sobie funkcje dylatacji, hydroizolacji i estetycznego wykończenia krawędzi tarasu. Te rozwiązania są droższe (od kilkudziesięciu do nawet kilkuset złotych za metr bieżący), ale zapewniają kompleksową ochronę i minimalizują ryzyko błędów wykonawczych. Decyzja o wyborze materiałów powinna być podyktowana nie tylko ceną, ale przede wszystkim specyfiką tarasu, przewidywanymi obciążeniami i oczekiwaną trwałością. To strategiczna inwestycja, która zapobiegnie przyszłym, kosztownym remontom. Wybór odpowiedniego rozwiązania to jak budowanie dobrego samochodu — każdy element musi ze sobą współgrać i musi być przemyślany na każdy możliwy czynnik środowiska.

Konsekwencje braku lub niewłaściwego wypełnienia dylatacji

Brak lub niewłaściwe wypełnienie dylatacji to jeden z najczęstszych grzechów w budownictwie tarasów, którego konsekwencje są równie nieprzyjemne, co kosztowne. Można to porównać do sytuacji, gdy zaniedbujesz regularne przeglądy samochodu prędzej czy później coś się zepsuje, a naprawa będzie o wiele droższa niż zapobieganie. W przypadku tarasu te "usterki" to najczęściej pęknięcia, odspojenia płytek, a nawet poważne uszkodzenia konstrukcyjne, które wynikają z naturalnych procesów rozszerzalności i skurczu materiałów.

Właściwe projektowanie detali, a zwłaszcza układu dylatacyjnego tarasu, jest absolutnie kluczowe dla jego trwałości i estetyki. To jest fundament, który utrzymuje całość w ryzach. Kiedy dylatacje są zaniedbane, taras staje się bombą zegarową, a każde kolejne wahanie temperatury lub wilgotności skraca czas do jego "wybuchu". Ignorowanie tych fundamentalnych zasad to prosta droga do katastrofy. Jak to wygląda w praktyce?

Pęknięcia płytek: widoczne rany tarasu

Najbardziej oczywistym i natychmiastowym skutkiem braku dylatacji są pęknięcia płytek. Wahania temperatury, od mrozu po upały, powodują, że materiały podkładowe (np. jastrych cementowy szybkosprawny czy beton tradycyjny) nieustannie zmieniają swoją objętość. Bez przestrzeni na ten ruch, całe naprężenia kumulują się w warstwie wykończeniowej. Płytki ceramiczne, będące z natury sztywne i kruche, nie są w stanie wytrzymać tych sił. Pękają, często wzdłuż linii braku dylatacji, tworząc nieestetyczne i niebezpieczne szczeliny.

Często widoczne są pęknięcia biegnące przez kilka płytek z rzędu, co świadczy o olbrzymich naprężeniach wewnętrznych. Koszty wymiany uszkodzonych płytek mogą być znaczne, szczególnie jeśli nie ma już dostępnych oryginalnych zapasów, co może wymusić wymianę całej powierzchni. Jest to efekt, który psuje nie tylko estetykę, ale także komfort użytkowania tarasu. Takie pęknięcia często stają się również kanałami dla wody, która penetrując w głąb konstrukcji, tylko pogarsza sytuację.

Odspojenia i wybrzuszenia: bitwa o przestrzeń

Nie tylko pęknięcia stanowią problem. Gdy płytki nie mają miejsca na rozszerzanie się, podnoszą się, odspajając od podłoża. Ten efekt nazywamy wybrzuszeniem lub "puchnięciem" tarasu. Materiał pod nimi dąży do rozprężenia, ale jest blokowany przez brakujące dylatacje. W efekcie, płytki odrywają się od warstwy klejowej, tworząc pustki i podnosząc się ku górze. To problem nie tylko wizualny, ale także funkcjonalny i potencjalnie niebezpieczny takie wybrzuszenia mogą powodować potknięcia.

Proces ten często nasila się w cyklach zamarzania i rozmrażania wody, która dostała się pod płytki. Woda zamarza, zwiększa swoją objętość, a tym samym dodatkowo odspaja płytki. Efekt jest druzgocący w krótkim czasie może dojść do całkowitej degradacji powierzchni tarasu. W takim przypadku, jedynym skutecznym rozwiązaniem jest skucie wszystkich płytek, przygotowanie podłoża na nowo i zastosowanie prawidłowo wykonanych dylatacji. To z kolei generuje nie tylko znaczne koszty, ale i długi czas prac remontowych, często wykluczający korzystanie z tarasu przez wiele tygodni. Jest to nieprzyjemny scenariusz, którego każdy powinien unikać.

Uszkodzenia konstrukcyjne i problemy z izolacją: cichy zabójca

Najgroźniejsze, choć często niewidoczne na pierwszy rzut oka, są uszkodzenia konstrukcyjne wynikające z długotrwałego ignorowania dylatacji. Nagromadzone naprężenia mogą przenosić się na samą płytę konstrukcyjną tarasu, prowadząc do jej pęknięć, a w skrajnych przypadkach nawet do uszkodzenia konstrukcji nośnej budynku. Wszelkie odkształcenia termiczne podkładu, jeśli nie zostaną skompensowane przez dylatacje, mogą powodować naprężenia, które osłabiają całą konstrukcję. Oczywiście należy tu też uwzględnić brak prawidłowego spadku, aby woda miała gdzie odpływać. Dodatkowo warto uwzględnić to, aby na etapie tworzenia nie była zbyt duża wilgotność jastrychu. Jest to szczególnie ważne, kiedy jest zbyt dużo wody w materiale do spoinowania.

Kolejnym, równie poważnym problemem jest naruszenie izolacji głównej tarasu. Pęknięcia w podkładzie i odspojone płytki stają się otwartymi wrotami dla wody, która swobodnie penetruje warstwy hydroizolacyjne. Skutkiem jest zaleganie wilgoci w konstrukcji, co prowadzi do jej korozji, rozwoju grzybów i pleśni, a nawet zaciekania do niższych kondygnacji budynku. To z kolei wymusza konieczność wykonywania prac dekarskich lub prac związanych z izolacją tarasu, które są znacznie bardziej skomplikowane i kosztowne niż zwykła wymiana płytek. Właściwe działanie dylatacji to zapobieganie poważniejszym problemom, takim jak pęknięcia zbrojone siatkami zgrzewanymi czy zbrojeniem rozproszonym, co dodatkowo zwiększa koszty i zakres napraw. Działanie te mają długoterminowy wpływ na wytrzymałość całej konstrukcji i uniknięcie sytuacji w której cały taras musiałby zostać zniszczony, aby stworzyć nowy od zera. Odpowiedzialne podejście do dylatacji to nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim bezpieczeństwa i trwałości całej budowli.

Q&A

Pytanie 1: Co to są dylatacje na tarasie i dlaczego są tak ważne?

Odpowiedź: Dylatacje na tarasie to celowo wykonane szczeliny lub przerwy w jednolitym podłożu (np. w betonie lub jastrychu) oraz w warstwie wykończeniowej (płytkach). Są kluczowe, ponieważ materiały budowlane podlegają rozszerzalności i skurczowi pod wpływem zmian temperatury i wilgotności. Bez tych przestrzeni, wewnętrzne naprężenia spowodowałyby pęknięcia płytek, ich odspojenie, a nawet uszkodzenia konstrukcyjne, dlatego prawidłowe zastosowanie dylatacji jest absolutnie niezbędne dla trwałości i funkcjonalności tarasu.

Pytanie 2: Czym wypełnić dylatacje na tarasie, aby były trwałe i skuteczne?

Odpowiedź: Do wypełniania dylatacji na tarasie należy stosować materiały elastyczne i odporne na warunki atmosferyczne. Najczęściej wybierane są poliuretanowe uszczelniacze, które charakteryzują się wysoką elastycznością i odpornością na ekstremalne temperatury. Alternatywnie, w niektórych przypadkach, można użyć silikonów neutralnych, szczególnie tam, gdzie priorytetem jest estetyka i odporność na pleśń. Do szerokich szczelin zaleca się stosowanie sznurów lub taśm dylatacyjnych, które stanowią podkład dla uszczelniacza i optymalizują jego zużycie, zapewniając prawidłowe funkcjonowanie spoiny.

Pytanie 3: Jakie są konsekwencje braku lub niewłaściwego wypełnienia dylatacji na tarasie?

Odpowiedź: Brak lub niewłaściwe wypełnienie dylatacji na tarasie prowadzi do szeregu poważnych problemów. Najczęściej są to pęknięcia płytek, ich odspojenie i wybrzuszenia, co nie tylko psuje estetykę, ale także stwarza zagrożenie potknięcia. Woda, dostając się pod uszkodzone płytki, może prowadzić do dalszego rozsadzania mrozu i uszkadzania hydroizolacji. W najgorszych przypadkach może to skutkować poważnymi uszkodzeniami konstrukcyjnymi tarasu i przenikaniem wilgoci do niższych kondygnacji budynku, co wiąże się z kosztownymi i skomplikowanymi naprawami.

Pytanie 4: Czy rodzaj podkładu pod płytki ma wpływ na dobór dylatacji?

Odpowiedź: Tak, rodzaj podkładu ma bardzo istotny wpływ na projektowanie i dobór dylatacji. Podkład, czy to jastrych cementowy szybkoschnący czy beton tradycyjny, charakteryzuje się różnym skurczem chemiczno-fizycznym i termicznym. Grubość podkładu również ma znaczenie zazwyczaj minimum 4,5 cm dla jastrychu i 5 cm dla betonu tradycyjnego. Dylatacje muszą być zaplanowane w taki sposób, aby kompensować ruchy konkretnego rodzaju i grubości podkładu, minimalizując ryzyko pęknięć i odspojenia warstw.

Pytanie 5: Jakie są główne typy dylatacji stosowanych na tarasie i czym się różnią?

Odpowiedź: Na tarasie stosuje się trzy główne typy dylatacji: skurcz chemiczno-fizyczny, skurcz termiczny i dylatacje konstrukcyjne. Dylatacje skurczu chemiczno-fizycznego kompensują zmiany objętości betonu spowodowane wiązaniem cementu i odparowaniem wody. Dylatacje skurczu termicznego odpowiadają za ruchy wynikające ze zmian temperatury. Natomiast dylatacje konstrukcyjne są stosowane na dużych powierzchniach, np. w tarasach użyteczności publicznej, aby dzielić je na mniejsze, niezależne sekcje i przenosić większe obciążenia. Każdy typ ma za zadanie zapobiegać innym rodzajom naprężeń, ale wszystkie są niezbędne dla zapewnienia długowieczności tarasu.